Tuesday, 14 July , 2020
امروز : سه شنبه, ۲۴ تیر , ۱۳۹۹ - 24 ذو القعدة 1441
شناسه خبر : 856
  پرینتخانه » اخبار, اسلایدر, اعتماد گپ, تــــوس, یادداشت آقای جوادی حصار تاریخ انتشار : ۰۶ اسفند ۱۳۹۸ - ۸:۳۳ | 387 بازدید | ارسال توسط :
مدیرمسئول روزنامه «توس» از تلخ و شیرین رسانه می‌گوید

صداي مخالف را تحمل نميكردند!

توس توقيف شد، به زندان وكيل آباد رفتم، براي من پرونده درست كردند كه نتوانم در انتخابات شركت كنم چهره‌اش آرام است؛ آنقدر که متوجه نمی‌شوی توفان‌های زیادی را پشت سر گذاشته. از بسته شدن روزنامه‌اش در چند نوبت که خاطره‌ای غمگین برایش ساخت تا دغدغه‌هایی که هنوز او را مثل سی سال قبل سرپا […]

صداي مخالف را تحمل نميكردند!

توس توقيف شد، به زندان وكيل آباد رفتم، براي من پرونده درست كردند كه نتوانم در انتخابات شركت كنم

چهره‌اش آرام است؛ آنقدر که متوجه نمی‌شوی توفان‌های زیادی را پشت سر گذاشته. از بسته شدن روزنامه‌اش در چند نوبت که خاطره‌ای غمگین برایش ساخت تا دغدغه‌هایی که هنوز او را مثل سی سال قبل سرپا نگه داشته است. محمد صادق جوادی حصار تنها یک روزنامه‌نگار نیست. او خودش را هنوز یک معلم می‌داند که شیرین‌ترین خاطره‌هایش را با دانش‌آموزانش دارد. چه در مدرسه و چه در روزنامه‌ای که با نام «توس» خواست تداعی‌کننده نام خراسان و پناهگاهی برای روشن‌اندیشی باشد. گفت‌وگویی با او داشتیم در رابطه با روزنامه توس و نقش آن در فضای مطبوعاتی و عرصه کارآفرینی خراسان که در ادامه می‌خوانید.

  • ایده روزنامه توس چگونه شکل گرفت؟

روزنامه توس وقتی در ذهن من شکل گرفت که ما به اجبار روزنامه خراسان را ترک کردیم. در سال ۱۳۷۰ یعنی در اواخر دهه ۶۰ در پی درج یک مقاله درباره استقبال از مجلس پیش رو که در روزنامه چاپ کردیم جریان مخالف با ما کمر همت بست تا روزنامه را تسخیر و ما را از آن بیرون کند. در آن زمان روزنامه خراسان جایگاه اندیشه چپ در مشهد بود. البته باید تأکید کنم که چپ اسلامی. همان جریانی که به خط سوم و خط امام معروف بود و بعدها به جریان اصلاح‌طلب تبدیل شد. آن زمان در رأس این جریان آقای سید ابوالفضل موسویان بود و من در آن مقطع سردبیر خراسان بودم. آن جناح مخالف در نهایت روزنامه را از دست ما خارج کرد. آقای موسویان را به قم تبعید کردند و بعد از آن من به فکر روزنامه دیگری افتادم.

  • پیش از این هم مخالفتی با این جریان در روزنامه خراسان شده بود؟

البته آن جریان فکری قبل از آن هم تلاش کرده بود که روزنامه خراسان و اندیشه متمرکز در آن را به محاق ببرد و این کار را با تأسیس روزنامه قدس انجام داده بود. دو سه سال قبل تلاش کردند که پایگاهی فرهنگی-سیاسی ایجاد کنند که جریان خراسان را به حاشیه ببرد اما به دلایلی موفق نشدند. وقتی دیدند امکانش نیست که از این طریق به نتیجه‌ای برسند آمدند و روزنامه خراسان را تسخیر کردند. آنجا بود که من تقاضای یک روزنامه مستقل دادم. موفق شدم مجوز روزنامه توس را در اسفند سال ۷۰ بگیرم و از تیرماه ۷۱ اولین شماره آن را با همراهی دوستانم به شکل پیش شماره منتشر کنم. 

  • توس چه هدف و رویکردی داشت؟

توس را با این چشم‌انداز و هدف آغاز کردیم که بتواند مأمن و تجلی‌گاه اندیشه و هنر مشهد و خراسان باشد. جایی برای صاحبان قلم، اندیشه، فکر و نظر که بتوانند آنجا آزادانه آرا و نظراتشان را مطرح کنند. چون این روزنامه توسط خود من تأسیس شد از استقلال خوبی برخوردار بود. به گواه مندرجات روزنامه، سعی ما بر این بود که فرصتی درست کنیم که توس محل تعاطی اندیشه‌ها باشد و تعامل در آنجا در حد مقبولی صورت بگیرد. موافقین و مخالفین هم اگر برای ما مطلبی می‌نوشتند چاپ می‌کردیم. روزنامه توس در شرایط از دست دادن رسانه تأثیرگذار و نیاز به یک رسانه جایگزین در استان پدید آمد. 

  • در این مسیر چه کسانی با شما همراه بودند و چه اتفاق‌هایی افتاد؟

در روزنامه دست‌کم در دو حوزه مالی -اقتصادی و تحریریه باید نیروهایی منفک از هم داشته باشیم. یکی از افرادی که در تحریریه از ابتدا با ما همکاری داشت آقای ناصر آملی بود. البته در مدت چند سالی که کار کردیم گاهی پیش آمد که او همکاری مستقیم نداشت و در کنار گروه بود. در حوزه ادبیات به طور مشخص مرحوم صبور جنتی، رمضانی فرخانی، فرهاد جعفری و عباس ساعی با توس همکاری داشتند. در حوزه سیاسی نیروهای متعددی بودند که برای ما مطلب می‌نوشتند. یکی از ویژگی‌های توس این بود که یک تحریریه ثابت داشتیم و یک تحریریه شناور. تحریریه شناور مایه پویایی و شکوفایی روزنامه بود. هیچکس فکر نمی‌کرد که ثابت و ماندگار است. همیشه سعی می‌کردیم افراد متنوعی را به جمع خودمان اضافه کنیم. حتی دبیران گله می‌کردند که چرا ثابت نیستند. ما در تمام این مدت فقط دو دبیر ثابت داشتیم که یکی از آنها اکبر عادل در سرویس ورزشی بود و یکی هم نیما حسنی نسب بود که در سرویس سینما کار می‌کرد. بقیه سرویس‌ها هم شامل علمی و اجتماعی و فرهنگی بود که در آن خبرنگارانی حاضر بودند که خیلی ثابت نبودند.

یکی از شیوه‌های ما این بود که به کسی «نه» نمی‌گفتیم و اگر کسی می‌خواست کاری بکند و ایده‌ای ‌داشت از او استقبال می‌کردیم. خاطرم هست گاهی چند صفحه در نوبت چاپ بودند. ویژگی‌ای که توس داشت این بود که هیچ کس فکر نمی‌کرد در بین جمع تنها و با جمع بیگانه است. در واقع همه خود را صاحبخانه می‌دانستند. 

آن زمان افغانستان مورد هجمه قرار گرفته بود و یاران احمدشاه مسعود در مشهد تریبون خاصی نداشتند. ما به آنها گفتیم که آمادگی داریم تریبون آنها باشیم. دو صفحه‌ای را هفته‌ای یک بار در می‌آوردیم که عنوان آن بود «بر فراز هندوکش». کسانی که آنجا کار می‌کردند افراد خیلی برجسته‌ای بودند. جالب بود که در یک دوره اگر کسی نمی‌دانست و وارد اتاق من می‌شد فکر می‌کرد اینجا اتاق جنگ افغانستان است چون تعداد زیادی چریک با لباس‌های احمدشاه مسعودی نشسته بودند. آنها احساس می‌کردند که توس خانه خودشان است. همین آقای جمال موسوی که در بی بی سی کار می‌کند آن زمان در تحریریه با ما بود. آقای کاظمی شاعر برجسته خراسان هم با ما در آنجا کار می‌کرد. توس در واقع یک تریبون آزاد برای همه صاجبان نظر و اندیشه بود و این هم به برکت سعه صدر اعضای تحریریه اتفاق افتاد چون ما از آنها خواسته بودیم اجازه دهند که استعدادهای جوان شکوفا شود. خاطرم هست آقای هادی حوری گفت «می‌خواهم یک صفحه سیامشق بنویسم». ما هم استقبال کردیم. یکی از بهترین سرمایه‌های توس هم همین سیاه‌مشق‌ها بود. یا مثلا شهره گلرخی آمد و گفت می‌خواهد قصه کودک بنویسد وقتی صفحه را آورد اسمش را گذاشتیم «کتانی‌ها» و این کتانی‌ها بعدها خیلی جریان‌ساز شد. 

  • امیر شهلا کی و چگونه به توس پیوست؟

یکی از کشفیات توس امیرشهلا بود. اولین باری که پیش من آمد یک جوان دبیرستانی بود. درِ اتاق را زد و داخل شد. یک کت و شلوار قهوه‌ای با جلیقه تنش بود و گفت دوست دارد با روزنامه کار کند. گفت من می‌خواهم به شما جدول بدهم. به او گفتم اگر خودت می‌نویسی که سطح آن خیلی مهم نیست، بنویس. کم‌کم جدول‌ها را آورد و بعد خواست که مقاله‌ هم بنویسد. یک مقاله نوشت و آورد؛ دیدم استعداد خوبی دارد. کم کم کار امیر شهلا در تحلیل سیاسی به جایی رسیده بود که هر هفته دو صفحه وسط را تیول خودش کرده بود و دو صفحه تحلیل سیاسی به سبک مسعود بهنود و محمد قوچانی می‌داد. او یک نویسنده برجسته شد به نظرم رضا خجسته که الان ماهنامه «اندیشه پویا» را چاپ می‌کند آمد و گفت می‌خواهد کار کند. او هم با مصاحبه تلفنی شروع کرد و آنقدر پیشرفت کرد که الان خودش صاحب نظر است.  

برای ما حیاتی بود که روزنامه زنده باشد و هر روز  حرف تازه‌ای بزند. آقای جمال صنعت‌نگار با قصه نویسی شروع کرد و  رسید به طنز و فکاهه و کم کم کار را به جایی رساندیم که گفتیم تلفن‌هایی که به توس می‌شود را پاسخ بده. این جریان خودش به یک سبک روزنامه‌نگاری در مشهد و کشور تبدیل شد. یعنی ایشان تماس‌ها را پاسخ می‌داد و حرف مردم را ثبت می‌کرد و بعد یک پاسخ طنز برای آن می‌نوشت.

یکی از کارهای مهمی که توس انجام داد جلب اعتماد عمومی بود. در مبارزات اجتماعی و سیاسی و در نقد قدرت و در مهار تخلفات اداری هم نقش خوبی داشت. باور کنید آنقدر این اعتماد جلب شده بود که طرف اسناد محرمانه اداره‌ای را به من می‌داد و من آن را پی‌گیری می‌کردم. یعنی مطمئن بودند که ما امانت‌داریم و به آنها خیانت نخواهیم کرد.

  • چه سختی‌هایی در مسیر توس وجود داشت؟ آیا تحت فشار نبودید؟

البته کار بسیار تحت فشار انجام می‌شد. آنقدر تحت فشار بودیم که در مشهد هیچ کدام از چاپخانه‌های روزنامه‌های قدس و خراسان حاضر نبودند روزنامه ما را چاپ کنند. و بدتر از آن، احساس آنها این بود که توس آنقدر دارد قدرتمند پیش می‌رود و محبوبیتش اضافه می‌شود که قطعا یک رقیب جدی برای آنها خواهد شد. در مسابقات ورزشی حتی وقتی می‌خواستند خبر آن را منتشر کنند نمی‌نوشتند که تیم روزنامه توس مسابقه داشته است. می‌گفتند روزنامه خراسان با یک روزنامه محلی مسابقه داد. 

به نظرم تصور روزنامه توس بدون سختی یک تصور محال است. ما همان زمان که شروع کردیم هم می‌دانستیم مسیر سختی پیش رو داریم اما این سختی‌ها را بیشتر ناشی از مسائل کاری می‌دانستیم تا مسائل بیرونی اما به تدریج دیدیم که مسائل بیرونی دارد به مسائل کاری می‌چربد. یک روزنامه مستقل مردمی و مبتنی بر پشتوانه مالی یک معلم بی‌شک با دشواری‌های زیادی مواجه بود.

  • با این دشواری‌ها چند شماره منتشر کردید؟

پنجاه و چهار شماره به شکل هفتگی درآوردیم و در این شماره‌ها ارشاد تهران زیر فشارهایی که از مشهد به آن اداره وارد می‌شد ما را در تنگنا گذاشت. در خرداد ماه سال ۷۲ یک نامه نوشتند به من که امضای حسین انتظامی مدیرکل مطبوعات داخلی ارشاد پای آن بود و به من گفتند که شما دو هفته فرصت دارید که یا توس را به صورت روزانه منتشر کنید و یا این که پروانه شما را باطل می‌کنیم. من پیشنهاد دادم که امتیاز را به شهر دیگری منتقل کنیم. پشنهاد اولم مازندران بود و بعد اصفهان و آنها قبول نکردند. گفتند یا در مشهد و یا تعطیل. 

همان زمان در کمال ناباوری با تقاضای وام من موافقت شد و اول تیر ماه به من گفتند که یک وام هست که نتوانسته جذب شود و اگر مایلید آن را به روزنامه توس منتقل کنیم. آن زمان با آقای حسن‌زاده مدیرکل ارشاد استان صحبت کردم. چهارده میلیون وام بود که به جای آن پنج میلیونی که درخواست داده بودم به من تعلق گرفت. وقتی وام دریافت شد ما اولین شماره توس را در یک چهار صفحه سیاه و سفید هفتم تیرماه ۱۳۷۲ به طور روزنامه منتشر کردیم. توس را از محاق تعطیلی بیرون آوردیم و از آن زمان روزنامه توس منتشر شد. بعد از یک مدت لایه‌ای گذاشتیم که توس ۶ صفحه شد و قریب به یک ماه طول کشید تا به هشت صفحه رسید.

  • آن زمان چه چاپخانه‌هایی توس را چاپ می‌کردند؟

چاپخانه‌های گوتنبرگ و مشهد از جمله چاپخانه‌هایی بودند که با ما همکاری داشتند. کمی که گذشت درخواست دادیم تا خراسان و قدس روزنامه ما را منتشر کنند و آنها قبول نکردند.  بعد تقاضا ماشین چاپ دادیم که ابتدا با آن مخالفت می‌کردند اما وقتی هم موافقت کردند گفتند باید یک ماشین رول بخرید که هزینه آن خیلی زیاد می‌شد و تأکید داشتند که فقط باید روزنامه خودتان را چاپ کنید که اصلا به صرفه نبود. 

  • اولین برخورد قضایی با روزنامه چه زمانی اتفاق افتاد؟

آنقدر به دادگستری رفته بودم که تقریبا به یکی از کارمندان دادگستری تبدیل شده بودم! در اکثر شعب پرونده داشتم. نهایتا در آستانه انتخابات مجلس پنجم شورای اسلامی اولین برخورد شدید قضایی صورت گرفت که منجر به توقیف روزنامه توس و بازداشت بنده شد که البته زندان موقت بود. به زندان وکیل‌آباد رفتم و آنها سعی کردند برای من پرونده درست کنند که نتوانم در انتخابات شرکت کنم. آن وقت آقای تیمورعلی عسکری دبیر شورای نگهبان در مشهد بود و آقایی به نام جلایر رئیس شعبه ۴۰ دادگاه بود و آنها خیلی علیه من پرونده‌سازی کردند اما به لطف خدا و پشتکار همه رفقای ما در حوزه‌های مختلف در بسیاری از این موارد سربلند بیرون آمدم. حتی بعد از بیرون آمدن از زندان در مورد این پرونده خاص از آقای جلایر شکایت کردم و خوشبختانه توانستم بر اساس همین قوانین، ایشون رو از کار برکنار کنم و او از قضاوت عزل شد. من از آن پرونده هم برائت گرفتم. آقای جلایر بعدها نامه‌ای برای من نوشت که تحت فشار مقامات سیاسی و معاون دادستان مجبور شده است این حکم را صادر کند و من این نامه را منتشر کردم؛ در کانال مجازی توس هم درج شد و حتی در انتخابات اخیر به شورای نگهبان هم دادم. 

  • توس در انتخابات ریاست جمهوری سال ۷۶ چطور ظاهر شد؟

قبل از خرداد ۷۶ در مشهد بعد از اینکه دادگاه را پشت سر گذاشتم، و بعد از مرحله دوم انتخابات مجلس پنجم که در مشهد دو مرحله‌ای شد، توس را دوباره فعال کردیم. تقریبا روزنامه ۶ ماه منتشر نمی‌شد و از مهرماه تا اسفند تعطیل بود. از آنجا تا سال ۷۶ به رغم اینکه ما مجوزمان روزنامه بود به شکل هفته‌نامه منتشر می‌کردیم و تا یک سال ادامه دادیم تا این که در این دوره توس خیلی مورد استقبال قرار گرفت. روزنامه در مشهد، خارج از مشهد و در سراسر کشور با استقبال مواجه بود و حتی برخی مخاطبان توس را با خود به کشورهای همسایه هم می‌بردند.

در این مقطع روزنامه را به شکل دو رنگ در می‌آوردیم و قطع آن را هم عوض کرده بودیم. تا بعد از خرداد ۷۶ و اواخر سال ۷۶ تقاضا دادیم توس به صورت روزنامه سراسری منتشر شود و با آن مواقفت شد. تقریبا در تهران بعد از سی و چهار شماره دوباره در تابستان ۷۸ تعطیل شدیم و من به همراه تعدادی دیگر بازداشت شدیم. آقای حمیدرضا جلایی‌پور، ماشاء‌اله شمس‌الواعظین و ابراهیم نبوی بازداشت شدند. آقای محسن سازگارا آن زمان در ایران نبود. وقتی هم آمد بیماری قلبی داشت و مستقیم به بیمارستان رفت. بعد هم که جریان خاتمه یافت از ایران خارج شد. در آن پرونده‌ هم براعت گرفتیم و اتهام خاصی به ما وارد نشد. 

  • توس به عنوان یک رسانه مستقل چه نقشی در فضای مطبوعاتی کشور و استان در آن زمان داشت؟

توس در زمان خودش منحصر به فرد بود و ما هیچ نشریه دیگری نداشتیم که بتواند زبان مردم، حامی مردم و تریبون مردم باشد. در حوزه هنر خراسان هم خیلی کار کرد. هم معرفی هنر خراسان و هم معرفی هنرمندان خراسانی و هم بسترسازی برای شکوفایی نسل جوان هنرمند در استان بود. جالب است که بدانید دفتر روزنامه توس در سی‌متری دوم احمدآباد برای نویسندگان آن دوره یک جایگاه سمبولیک و نوستالوژیک پیدا کرده بود و بسیاری از جلسات شعر و قصه را در آنجا برگزار می‌کردیم. جلسات نقد شعر و قصه و حتی تئاتر در آنجا برگزار می‌شد. یک صفحه تئاتر داشتیم که خودش منجر به یک خط تئاتری در مشهد شد و الان بخشی از هنرمندان تئاتر مشهد بخشی از آن هنرمندان هستند که به توس رفت و آمد داشتند. در اینکه توس در روزگار خودش توانست فضا را عوض کند شکی نیست. آن فضای سنگین امنیتی که عده‌ای می‌خواستند ایجاد کنند را کلا متحول کرده بودیم و توس از این جهت مورد هجمه بود. از این جهت که چرا دارد متفاوت حرف می‌زند. در و دیوار توس در آن زمان از بیرون پر بود از شعارهای مرگ بر منافق و مرگ بر امریکا و… که در واقع همه را به ما نسبت می‌دادند. یکی از چیزهایی که جالب بود اینکه سی متری دوم احمدآباد و جلوی روزنامه توس پاتوق انصار حزب‌اله بود و دائم آنجا میتینگ می‌گذاشتند. 

یادم هست مقاله‌ای درباره سن بلوغ و سن ازدواج از یک مجتهد برجسته کشور چاپ کرده بودیم که دیدم قشون کشی کردند و آمدند جلوی روزنامه که چرا شما چنین مطلبی را چاپ کردید. ما گفتیم این یک نظر است و اگر شما نظر دیگری دارید می‌توانید نظرتان را بگویید. می‌گفتند این مباحث فقهی است و اجتماعی نیست و اصلا می‌گفتند شما چرا چنین چیزهایی می‌نویسید.  

به نظرم توس در روزگار خودش توانسته بود بخش‌هایی از جامعه را به تفکر وا دارد. بخش‌هایی را نگران کند. چون عده‌ای برای خودشان کاخی از اوهام تنیده بودند و فکر می‌کردند هیچ صدای منتقد و مخالفی نباید این کاخ پوشالی آنها را بلرزاند. وقتی می‌دیدند مردم می‌آیند در توس و مصاحبه می‌کنند برایشان غیرقابل تحمل بود. 

  • با این توصیفات فکر می‌کنید توس توانسته بود فضایی برای چند صدایی ایجاد کند؟

من فکر می‌کنم که توس دو کار خیلی مهم کرد. یکی تبدیل شده بود به مدرسه روزنامه‌نگاری و مکتب روزنامه‌نگاری خراسان. شما می‌توانید روزنامه‌نگاری خراسان را از توس به بعد رصد کنید و تفاوت‌های آن را ببینید. این روزنامه حریم و حدود را رعایت می‌کرد اما حرف متفاوتی می‌زد و در واقع می‌گفت می‌توان در حدود قانون هم متفاوت فکر و کار کرد. تیتر توس با تمام روزنامه‌ها فرق می‌کرد. در انتخابات سال ۷۶ ما از شهر مشهد یک نظرسنجی گرفتیم و نتایج آن را به کل کشور تعمیم دادیم. در آن شماره و در آن نظرسنجی گفتیم که اگر انتخابات بدون دخالت مراکز خاص اتفاق بیفتد چهار کاندیدای اول این‌ها هستند. اول آقای سید محمد خاتمی بود با ۶۲ درصد آرا، بعد از ایشان مهندس سحابی، آقای ناطق‌نوری و محمدی ری‌شهری قرار داشت. رأی آقای خاتمی اول بود. هنوز انتخابات برگزار نشده بود که ریختند در روزنامه ما که شما به چه مجوزی این نظرسنجی را پخش کردید. کی به شما این اجازه را داده است که بگویید آقای خاتمی ۶۲ درصد رأی دارد؟

توس یک جریان اجتماعی را ایجاد کرد که توانست موج درست کند، راه نشان بدهد، منتقد و مخالف درست کند و یا حامی درست کند، همگی معنادار بود و محصول رویکرد و روش جدید بود. سعی کرده بودیم سنت و مدرنیته روزنامه‌نگاری را با هم تلفیق کنیم. نگذاشتیم که توس دچار ثبات خاص شود و همیشه در آن فرصت تغییر وجود داشت. 

من در توس مانع سر راه کسی نمی‌گذاشتم. خوف اینکه کار بد شود را نداشتم. در واقع، ترجیح می‌دادیم امتحان کنیم و برای همین بود که خیلی اتفاق‌های خوب از دل همین حرکت بیرون آمد.

  • توس چقدر در بسترسازی برای جریان اصلاحات موثر بود؟

همین قدر به شما بگویم که یک نشریه به نام توس در مشهد، در دوره اصلاحات، حدود شانزده تا بیست هزار نسخه چاپ، منتشر می‌کرد و می‌فروخت. دکه‌های مطبوعاتی گاهی شاهد کسانی بود که صف می‌بستند و انتظار می‌کشیدند روزنامه توس به دکه برسد. بدون تردید یکی از تأثیرگذارترین، جریان‌سازترین و مهم‌ترین نشریات در حوزه خراسان در آن زمان برای جریان اصلاح‌طلبی توس بود. البته روزنامه‌های دیگری هم مثل سلام بودند که منتشر می‌شدند. 

در نهایت باید بگویم توس در شکل‌دهی و سامان‌بخشی به رفتار انتخاباتی در خراسان خیلی تأثیر داشت و حتی در همان مقطع ما ویژه‌نامه انتخاباتی چاپ می‌کردیم  در کشور هم برای روزنامه‌های غیردولتی یک الگو شد. خیلی‌ها متوجه شدند که بخش خصوصی هم می‌تواند روزنامه خوب و موفق منتشر کند. 

  • آیا توس توانست انسجامی به اصلاح‌طلبان در مشهد بدهد؟

تا مدت‌ها اینطور بود اما جریان اصلا‌ح‌طلبی در مشهد بعد از دوم خرداد ۷۶ بیشتر در قالب حزب شکل گرفت و احزاب در استان‌ها هم بیشتر متأثر از احزاب ملی بودند. وقتی جبهه مشارکت ایجاد و روزنامه مشارکت چاپ شد در حقیقت مطبوعات ملی تا حد زیادی این نقش را به عهده گرفتند. البته وقتی توس هم به تهران رفت همین نقش را ایفا کرد. 

 

این گفت‌وگو ادامه دارد…

نویسنده : نوید موسوی
برچسب ها

این مطلب بدون برچسب می باشد.

به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : 0
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.